ANA SAYFA

DÜŞÜNCE ATÖLYESİ
 

 


 

 

 

 

 

 
Anneler neden ölür durduk yerde?


Bugün bir anneyi toprağa verdik. Kaç yaşında olduğunuz sorduğumuzda aldığımız yanıt “Her ölümün erken ölüm” olduğuydu. Duğruydu.

Dün vardı, bugün beyaz son elbisesiyle toprağa upuzun yatıverdi. Oğulları elleriyle indirdiler annelerini son yatağına... Kalkmadı, kalkmak için çaba göstermedi. Çok yorulmuştu kimbilir...

Camide daha çok, mezarlıkta biraz daha az, evinde ise sayıları oldukça azalmış insanlar... üç beş gün, belki biraz daha fazla gelenler, gidenler olacak, ama ateş düştüğü yeri yakacak. Zor olacak alışmak, ama çaresi yok alışılacak... 'Bir yıl sürer 20. asırlılarda ölüm acısı', şimdi 21. yüzyıldayız.

Bugün bir anne ayrıldı kızından ve oğullarından, çok sevdiği torunlarından. Belki de bugün yüzlerce çocuk doğdu ağlayarak. Dünyaya gelenler ağlayarak geliyorlar, gidenler ise susarak gidiyorlar. Gidenin peşinde bıraktığı yavruları dünyaya gelirken ağladıklarından çok daha fazla ağladılar.



**

Konur Sokak'taki şiirli Şubat Kafe'de şiirler okuduk gideni de anarak. Yaşama ve ölüme dair şiirlerdi okuduklarımız. Garsonun tişörtünün arkasında İngilizce “Biz yalnız ölürüz” yazılıydı. Geçen hafta da yine bu kafede içinde

“.....
beraber yaşanılır,
dövüşülür beraber,
ama herkes kendi payına ölür”



dizleri de geçen Nazım Hikmet'in Memleketemden İnsan Manzaraları'nden bir bölüm okumuştum.

“Biraz da kendi cenazemizin peşinden gideriz tanıdık cenazelerinde” diyordu bir yazısında Çetin Altan. Kendi cenazemizin peşinden yürürken belki de, hüzünlüydük bilmenin acısıyla. Çünkü Şükrü Erbaş'ın dediği gibi “Bilmek bütün acıların anasıdır” deyişini biliyor ve yaşıyorduk. “Ölümü bilerek nasıl yaşar insan, geride dünyanın kalacağını bilerek nasıl ölür?”

Annesinin arkasından ağladı Nalan öğretmenim...

Geldi ve gitti!

“Ömrü oldukça yürür her yolcu
ve varmadan bir menzile ölür” der Mehlika Sultan şiirinde şair.

Ruhu şâd olur mu insanın bilinmez ama bildiğimiz tüm duaları okuduk Gülsevim Hanımın arkasından.

Ruhun şâd, toprağın bol olsun, rahat üyu arkadaşımın annesi.

 

Ali Ulusoy

28 Haziran 2006, saat: 22.00 Ankara, Belediye Özel Halk Otobüsü
www.happykids.com.tr