Bir tılsımı vardır hayatın

Bir tılsımı olmalı hayatın. Genç kızların telefon bekleyişlerinde vardır o tılsım. Birbirleriyle fısıl fısıl konuşmalarında:
Önce elimi tuttu, yavaşça kendine doğru çekti...
O sırdaşlık... O iki arkadaş arasındaki onaltı onyedi yaş konuşmaları...Hayatın tılsımı tıp tıp attırır yüreklerini; kahkahaları başka türlü, saç taramaları başka türlü; anneyle ortak babaya söyledikleri yalan başka türlüdür.
 

Ya delikanlıların henüz bir yıllık tiryakiyken efkarla içtikleri ilk paket. Bir şey oturmaz içlerinde. Bir kız seviyorlardır.
Gerçi kız da seviyordur kendilerini. Ama... Hayatın tılsımı vardır o “ama”da... Yüzde yüz kendilerinden geçerek bakarlar
gerçekten sevdiklerinin yüzlerine... Öylesine bakarlar ki, bir daha hiç öyle bakmayacaklardır.

Genç kadınlar hep o tılsımı ararlar, kimseye göstermedikleri bir kor yanar içlerinde. Ve bir kere o tılsım kayboldu mu,
ipi kopmuş bayraklara döner bütün günler. Gün pörsür, güneş pörsür, gece pörsür. Buruşuk bir can sıkıntısı kaplar da kaplar saatleri...

Ya erkekler... Kaybetmeye görsünler o tılsımı. Rakı şişeleri biter de, doldurmaz o tılsımın boş bıraktığı yeri... Kumar bir tılsım dopingidir.
Birikmiş ihtiraslarla, çözülmeyen tuhaf bıkkınlıkların kendisini vurmasıdır deste deste kartlara...
Bir tarihte Monte Carlo’daydım. Pırlantalar içindeki ihtiyar kadınlar, sarkık gerdanlarıyla hayatlarının son tılsımını arıyorlardı
yeşil çuhalarda...
Bir tılsımı olmalıdır hayatın, vazgeçilmez bir öfke gibi zaptedilmeyen bir aşk aranışı gibi, kaptırıp kendini şiirler yazma gibi, bir kadehi
fırlatıp aynalara, gecenin büyüsünde çıldırmak gibi...

Böyle bir tılsım yoksa... İsteksiz isteksiz oluyorsan tıraşı. Bir küf bağlamışsa bütün heyecanlarını, bir şey demiyorsa sana Güney Amerika’nın Gerillosları, bir çıplak kadın vücudu düşünmüyorsan en ciddi konferansta ve bir anda çalıştığın yerden istifayı basıp çekip gitmek gelmiyorsa içinden...Bir kapı önünde tozlu bir paspas bile olamazsın.

Bu tılsımın alevlerinde çıkılır tepesine Everest’in... Bu tılsımda yanar söner kandilleri ilk defa baş başa kalınmış gecelerin.
Bu tılsımda koklarsın ayaklarını kucağına aldığın ilk çocuğun... Bu tılsımda:
“Gel, gidip çekelim be” vardır.
Bu tılsımda sevdiğin evin duvarına resim asma vardır.
Bu tılsımda bir kadının kendi göğüslerini yalnızken seyretmesi, bir erkeğin merdiven çıkan
bir genç kızın bacaklarına hafifçe bakması vardır.
 

Cenaze törenlerinde bir ütü geçer bu tılsımın üstünden... Bir sarı, çenesi bağlı, ince vücut uzanır, tabutun içinde...
Ve o dostun değil yaşarken gördüğün kendi ölündür. Biraz da kendi ölünün peşinden gidersin tanıdık cenazelerinde... Ve çekersin içini:
Hayat, dersin.
Sıra yavaş yavaş hepimize gelecek, dersin.
Daha geçen hafta bizdeydi, dersin.
Hele tabut inerken mezara... Ne de zor gelir oraya inmesi... Hele son kürek topraklar atılırken...
Bir ütü geçer tılsımın üzerinden....
 

Derken daha hızlı yaşamanın motorları çalışır birden; elenir pişmanlıklar, toplumun baskıları, ödenmeyen borç,
gizli çapkınlığın vicdan azabı... küçülür de küçülür gözlerinde...
Çoraplarını yavaş yavaş çıkaran bir çift beyaz bacak uzanır gözlerinde...
 

Sinemada yumruğu en hızlı vuran kovboy sen olursun.
Kanunsuz bir grev barikatında ilk kurşun senin alnına çarpar.
Sonra dans edersin kumsallarda... Deniz gecenin içinde, gece denizin içindedir. Bir şeyler süzülür ve erir kıyılarda...
 

Yaşamın özündedir bu tılsım. Bir defa kayboldu mu sahipsiz kalmış terliklere döner saatler.
Bir gizli kırgınlık dolaşır çevrendeki gözlerde:
Mıymıntı herif sen de...
Sönen tılsımlar başka tılsımları da söndürmeye dönüktür. Yanan tılsımlar başka tılsımları da parlatmaya...
Ve bilmedikleri bu hain oyunun içine düşünce kadınlar nasıl da başlarlar şikayet etmeye..
Ömrümü çürüttün...
Eskiden böyle miydim ben...
Of aman ağırlığın çöküyor üstüme...
Bir kıvrak giriş beklerler kapıdan. Bir el tutuşta şıraklayan şehvet kamçısı. Bir içten gelen övgü.
Ve ılık ılık çözülürken nazlanarak gerinmek isterler:
Hişt olmaz şimdi...
 

Böyle bir tılsımı vardır hayatın. Bu tılsımla çekilir tetiği mavzerlerin. Bu tılsımla çıkılır dağlara. Bu tılsımla haydi yürüyelim artık,
dersin on binlere...
 

Bunları tatmamışsan, ayda hiç değilse üç defa dünyanın anasını üç pula satmamışsan; kızıp vurmuyorsan yumruğunu masaya ve bir zindan parmaklıklarına dokunmuyorsa ellerinin gölgesi ve bir de
sevdiğin bir kadının çıplak omuzlarına... Ulan niçin geldin hayata?...
Aybaşını düşünüp, bayramda tebrik yazmak için mi? Yoksa benim gibi bir akşamın karanlığında, bir koltuğa oturup, bu tılsımların yandığı ışıklara bakarak, kendi kendine ağlar gibi gülümsemek için mi?

Çetin ALTAN