“Zaman sonsuza dek yaşayana her şeyi öğretir”

Og Mandino

Demek ki ben her şeyi öğrenemeyeceğim. Sonsuza kadar yaşayamayacağıma göre bu gerçeği kabul etmeli, yaşadığım süre içerisinde öğrenebileceğim her şeyi öğrenmeliyim. Öğrendiğim her şey bana mutluluk vermeyecek bunu da biliyorum. Öyleyse belki de her şeyi öğrenme arzusu içinde olmamam gerekir. Öğrenmem gerekenleri seçmeli ve beni mutluluğa götürecek şeyleri öğrenmeliyim.

Beni yaşama bağlayan şeylerin neler olduğunu keşfetmeli, yaşamdaki amacımı daha da belirginleştirmeliyim. Beni yaşama bağlayacak şeylerin “iyiden, güzelden, doğrudan yana” şeyler olmasına özen göstermeliyim. İyi, güzel ve doğru kavramları kişiye göre değişen, göreceli kavramlar değil mi? Benim iyim, güzelim ve doğrularım, insanlığın ortak değerleri içinden olmalı. İnsanlığın kötülüğüne ve mutsuzluğuna neden olacak olan şeyleri bir yana bırakmalıyım.

Sonsuza kadar yaşamayı belki isteyen çıkabilir, ben istemiyorum. Yaşam sürem içerisinde başı dik, onurlu ve sağlıklı yaşamak istiyorum. Her şeyi bilmek ve öğrenmek istemiyorum. Ömrüm süresince huzurlu yaşayabilmek için öğrenmem gereken bazı şeylerin olduğunu düşünüyorum. Bunları sizlerle paylaşmak istiyorum.

Dinlemeyi öğrenmeliyim. Eğer başkalarını dinlemeyi öğrenirsem, çevremdekilerin benden uzaklaşmamalarını sağlamış olurum. Kendi kafamda kurduklarımı değil, bana iletilmek istenen mesajları öğrenmiş olurum.

Anlamayı öğrenmeliyim. Karşımdaki kişilerin benden farklı bireyler olduklarını kabul edip onların duygu ve düşüncelerine de önem vermeyi, onları daha iyi anlamayı öğrenmeliyim. Sadece insanları değil; aynı dünyayı hatta evreni paylaştığım diğer canlı ve cansız varlıkları da anlamalıyım.

Gelişmeyi öğrenmeliyim. Kendi yeteneklerini geliştirmeyen bir insanın, hem kendisine hem de diğer insanlara haksızlık yaptığını bilmeli, sürekli bir gelişme içinde olmalıyım. Gelişmenin olumlu yönde ve ileriye doğru olması gerektiğini hiç aklımdan çıkarmamalıyım. Eğer kendimi geliştirirken başkalarının da gelişmelerine fırsatlar yaratırsam bulunduğum yerden daha iyi noktalara daha kısa sürede ulaşabilirim. Sadece gelişmemeli, sürekli geliştirmeliyim de.

Sorumluluk almayı öğrenmeliyim. Eğer sorumluluğu kabul etmezsem, başkalarını suçlar dururum. Ve kazanan da ben olmam. Eğer hatalarımı zamanında kabul etme olgunluğuna ulaşmazsam kendimi yalnızlık içinde bulurum. Sorumluluklar alır ve bu şekilde kendimi geliştirmeye devam edersem hergün kendi yetenek ve becerilerimin katlanarak geliştiğini görebilirim.

Vedalaşmayı öğrenmeliyim. Gün gelir, sevdiklerimden ayrılmak zorunda kalabilirim, vedalaşmayı da öğrenmeliyim. Her ne kadar Hemingway bir romanının adını “Asla Vedalaşmayacağız” koymuşsa da vedalar vardır ve olacaktır, ben de vedalaşmayı öğrenmeliyim. Eski alışkanlıklarımı terk etmem gerekebilir, ayrılmayı bilmeliyim. Sonsuza kadar yaşayamayacağımı bildiğime göre değişik ortamlarda ve yerlerde olabilmeliyim. Yeni yerler keşfetmek istiyorsam, kimi zaman bulunduğum yerden ayrılmayı göze alabilmeliyim. Yeni insanlar tanımak istiyorsam uzaklara gitmem de gerekebilir, vedalaşmayı öğrenmeliyim.

Unutmayı öğrenmeliyim. Her şeyin gönlümce olması mümkün olmadığına göre zaman zaman gönül kırgınlıkları yaşamam da mümkündür. Sürekli acı çekmeyi tercih etmeyeceğime göre unutmayı da öğrenmeliyim. Yaptığım iyilikleri unutmalı, bana yapılan iyilikleri de hep hatırlamalıyım.

Bir de vaktinde bitirmeyi öğrenmeliyim. Nokta koymak zamanı gelmişse, susmayı da öğrenmeliyim. Nokta koyma zamanı gelmiş çoktan.... NOKTALIVİRGÜL!

4 Ekim 2004, Batıkent Metrosu

Ali Ulusoy

www.happykids.com.tr

aliulusoy@happykids.com.tr