Annem Cavide Ulusoy ve babam Kadir Ulusoy. Babamın ilk öğretmenlik yılları olsa gerek bu. Annem ise yirmilerinde ya var ya yok.

İşte yılların yorgunluğu annemin yüzünde. Altı çocuk büyüten anne yorulmuş işte. Yıllar yormuş, belki bizler yorduk. Okuma yazma bilmemesine rağmen yaşam bilgesi idi annem.

Şimdi yan yana yatıyorlar Çarşamba'daki Göğceli Mezarlığında. Neler konuşuyorlar, kavga ediyorlarmı bilemiyoruz.

 

ÇIĞLIK

Çekik gözlü, sarı insanların doyasıya

yaşanmamış hayatların anısına...

Anne, ben aşık oldum.

Suki’nin ellerinden tutup

O’nu dağlara çıkarmak,

Kırlangıç Tepesinden O’na

Sekiya toplamak istiyorum.

O’na martıları, denizi anlatmak...

Anne, ben deniz gördüm değil mi?

Anne yine başladılar

Bu sesler beni çıldırtıyor.

Anne... Anne neredesin?

Bu sesler, bu çığlıklar...

Anne ne olur söyle sussunlar.

Gel kaçır beni buradan tahta atım.

Tahta atım neredesin?

Kırlangıç Tepesi... Anne, Suki neredesin?

Masa , bardak, sandık...

Sesim, gözyaşlarım neredesiniz?

Tanrım neydi o?...

Sanki bir bıçak kesti

İçinde hiçbir şey olmayan dünyamı?

Yono... Yono olmasın bu?

Hamileydi neredeyse doğuracaktı.

Kocası John, “Sağ doğarsa adını Sevgi koyacağım” diyordu.

John... şimdi üzgündür, ağlıyordur belki de

Bu... evet...evet bir çocuk ağlaması

Ölmemiş,

Sevgi ölmemiş, yaşıyor.

Sesler ve çığlıklar artıyor,

Artık birbirlerinden ayırdedemiyorum.

Sus bomba... yalvarırım sus

Arkadaşlarımın, annemin

Sesini duymak istiyorum.

Anne neredesin...

Dinle, bak herşey sustu.

Seni duyabilirim artık.

Söyle onlara herşeyi yeniden başlatsınlar,

Bu kara Pazar hiç yaşanmamış olsun,

Anne ne olur geri dön artık...

Kurabiyeleri ben aşırmıştım,

Özür dilerim

Bir daha seni hiç üzmeyeceğim

Ne olur geri dön artık.

İsmail GÖKÇEL