Dört yaşında. Bilmediğimiz şey ürkütür elbette insanı, gelecekle ilgili bilinmeyen... Ama etiketleyerek bir çocuğu büyütmek yerine, mümkün olduğunca normal bir şey yaşıyormuşçasına hareket de edebiliriz. Herkes için geçerli değil mi zaten ileride ne ile karşılaşacağını bilmemek. Şair de zaten "Bilmek bütün acıların anasıdır" demiyor mu? Hem bir başka şair de "Acılar da olgunlaştırır insanı" der "Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var" adlı şiirinde.

Eryaman Öykü Kreşte bir yaş günü. Kardeşi Barış ta aynı dönemde aynı kreşe gidiyordu. Sol baştan 3. yakışıklı da Ozan'ın kardeşi Barış Ulusoy.

Çocuklarla oynamayı çok sever. Hesapsız, olabildiğince saf ve temiz duygularla sever, hem de hiç bir çıkar beklemeden..

Kızlara dayanamaz... Sosyal yaşantımızın her aşamasında bizimle oldu. Her yere geldi. Müziği ve dans fırsatlarını kaçırmadı. Bu resim TKİ Genel Müdürlüğü Lokalinde çekilmişti.

Çocuk Kulübünde yıl sonu gösterisinde. Fırsat verildiğinde herkes kendisindeki yetenekleri başkasıyla paylaşmaya eğilimlidir zaten.

İlkokulda sınıfın dans grubunda da görev almıştı. Her anne baba çocuğunu diğer çocuklarla beraberken izlemekten haz alır. Ama kendi kahramanının, diğer çocukların, diğer çocukların anne babalarının, öğretmenlerinin de neler hissettiğini düşünür... Gururlanır çocuğuyla, teşekkür eder durmadan...

İlkokulda bir başka Down'lı kardeşiyle. Bu tatlı DS lı kızımız da Eryaman da oturuyorlardı. Konuşması ve gelişimi çok iyiydi. Aileleri yurt dışından gelen hekimlerle iletişim halindeydi. Çok emek verdiler kızlarına. Zaman zaman acaba biz elimizden geleni yapmıyor muyuz, yapamıyor muyuz diye de düşündük. Ekonomik gücümüzün yettiğince bir şeyler yapabilirdik elbette. Ancak Ozan'a sunulacak en büyük armağan sevgi, ilgi, sürekli eğitim ve kendimizi eğitme idi, biz de bunu yaptık.

Ozan'ın Albümü    Şu anda 3. sayfadasınız    Sayfalar   1  2  3  4  5  6   

 <<Önceki sayfa     >>Sonraki sayfa